اشكال ممكن است گفته شود كه ذهن ما و فكر ما از آنجا كه خودش نيز خاصيت مغزى و با مدرك خود هم لنگه بوده و هر دو با هم سوار مادهء مغز مىباشند ، از جهت سرعت حركت و تحول با مدرك خودش مساوى است و پيوسته مدرك خود را ثابت مىانگارد چنان كه اگر دو جسم را با حركت متشابه فرض كنيم كه از حيث جهت و سرعت حركت با هم مساوى بوده باشند ، نسبت به همديگر تغيير پيدا نكرده و در يك حال ثابت خواهند ماند . پاسخ سخن ما در موضوع همين پندار و انگاشته همان است كه در پاسخهاى گذشته گفتيم و گذشته از آن در مورد دو حركت متشابه ، براى اين سكون نسبى اگر واقعيتى